بن ياسر » ، « 1 » « ابو ذر غفارى » ، « 2 » « انس بن مالك » ، « 3 » « جابر بن عبد اللّه » ، « 4 » « مقداد بن الأسود » « 5 » و « عبد اللّه بن سلام » . « 6 » از تابعين نيز ، « سلمة بن كهيل » ، « 7 » « عتبة بن أبى حكيم » ، « 8 » « سدّى » ، « 9 » « مجاهد » « 10 » و . . . به نقل اين حادثه پرداخته‌اند آنان نيز تصريح كرده‌اند كه اين آيه در خصوص امام

--> ابى بكر الهيثمى ، مجمع الزوائد ، ج 9 ، ص 134 ؛ عبيد اللّه حسكانى ، شواهد التنزيل ، ج 1 ، 241 ؛ در المنثور ، ج 3 ، ص 106 ، از ابن مردويه ، و ابو نعيم ( احمد بن عبد اللّه م / 430 ق ) . ( 1 ) . ر . ك : سليمان طبرانى ، المعجم الاوسط ، ج 7 ، ص 130 ح 6228 ؛ محمد جوينى ، فرائد السمطين ، تحقيق : محمد باقر محمودى ، ج 1 ، ص 194 ح 153 ؛ شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 223 ؛ در المنثور ، ج 3 ، ص 105 از ابن مردويه . ( 2 ) . ر . ك : شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 230 ؛ احمد ثعلبى ، الكشف و البيان في تفسير القرآن ، ج 4 ، ص 80 ، 81 ؛ ابراهيم جوينى ، فرائد السمطين ، تحقيق : محمودى ، ج 1 ، ص 191 ، ح 151 ؛ يوسف سبط ابن جوزى ، تذكرة الخواص ، ص 40 ( به نقل از ثعلبى ) ؛ التفسير الكبير ، ج 12 ، ص 26 ، ( با تعبير روى عن ابى ذر ، از ابو ذر روايت شده است . . . ) ( 3 ) . ر . ك : شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 225 . ( 4 ) . ر . ك : همان ؛ احمد واحدى ، الوسيط فى تفسير القرآن المجيد ، ص 201 ؛ جلال الدين سيوطى ، لباب النقول ، ص 202 ( 5 ) . ر . ك : شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 228 . ( 6 ) . ر . ك : احمد محب الدين طبرى ، الرياض النضرة ، ج 3 ، ص 179 . ( 7 ) . ر . ك : عبد الرحمن ابن ابى حاتم ( م 327 ق ) ، تفسير القرآن العظيم مسندا عن رسول اللّه و الصحابة و التابعين ، ج 4 ، ص 1162 ، ح 6551 ؛ علىّ بن حسن ابن عساكر ، ترجمة الامام على من تاريخ دمشق ، ج 2 ، ص 409 ، رقم 916 ؛ در المنثور ، ج 3 ، ص 106 ، از ابو الشيخ ؛ لباب النقول ، 148 ؛ احمد بلاذرى ، انساب الاشراف ، ج 2 ، ص 150 ح 151 . ( 8 ) . ر . ك : جامع البيان ، ج 6 ، ص 186 ؛ عبد الرحمن ابن ابى حاتم ، تفسير القرآن العظيم ، ج 4 ، ص 1162 ، ح 6549 و به نقل از وى : اسماعيل ابن كثير ، تفسير القرآن العظيم ، ج 2 ، ص 71 . ( 9 ) . ر . ك : محمد بن جرير طبرى ، جامع البيان ، ج 6 ، ص 186 ؛ معالم التنزيل ، ج 2 ، ص 47 ( با تعبير قال ابن عباس و سدّى قوله تعالى إِنَّما وَلِيُّكُمُ . . . اراد به علىّ بن ابى طالب ، ابن عباس و سدى گفته‌اند كه مراد از آيه انما وليكم ، علىّ بن ابى طالب است ) . ( 10 ) . ر . ك : جامع البيان ، ج 6 ، ص 186 ؛ ابى بكر ( م / 370 ق ) ، جصّاص ، احكام القرآن ، ج 2 ، ص 625 ، وى مىگويد : « از مجاهد ، سدّى ، ابى جعفر و عتبة بن ابى حكيم ، « روايت شده آيه إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ . . . درباره علىّ بن ابى طالب در حين تصدق انگشتر به نيازمند نازل شده است » ، ثعلبى نيز مىگويد : « ابن عباس ، سدّى ، عتبة بن حكيم و ثابت بن عبد اللّه مىگويند : مراد از الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ ، علىّ بن ابى طالب است كه در حال ركوع در مسجد انگشتر خود را به وى عطا كرد » . ر . ك : احمد ثعلبى ، الكشف و البيان ، ج 4 ، ص 80 .